AroundSan

My Way of Exploring

Persoonlijk | Mijn weg naar een angstvrij leven

Persoonlijk | Mijn weg naar een angstvrij leven
Streven naar een angstvrij leven, dat is waar ik mij in mijn tienerjaren veel mee bezig heb gehouden. Overal kunnen gaan en staan waar je zelf wilt, dingen doen zonder bang zijn en je leven niet te laten beheersen door (irreële) angsten. Het levert, na een lange strijd met jezelf, vrijheid en opluchting op en wát is dat fantastisch! Ik kan niet anders dan deze foto te gebruiken voor deze blog. Op deze plek gebeurde iets bijzonders met mij en ik vind dat deze foto ook echt staat voor vrijheid, wat voor mij gelijk staat aan een angstvrij leven.

Een angstvrij leven, bestaat dat eigenlijk wel?

Of een angstvrij leven bestaat? Ik denk het niet. Ik denk dat je altijd wel angsten hebt, maar het is juist de kunst om ze niet de overhand te laten nemen en je kwaliteit van leven te laten beïnvloeden. Ik denk dat veel mensen bijvoorbeeld wel de angst hebben dat er een dierbare overlijdt, maar die angst hoeft natuurlijk niet jouw dagelijks leven (onterecht) te beïnvloeden. Het is maar net hoe je met die enge gedachten omgaat. Dus of een angstvrij leven écht bestaat? Ik denk het niet, maar je kunt er wel voor zorgen dat je je niet continu bezighoudt met die angst(en). Dan staat dit wel gelijk aan een leven zonder continue angsten toch? Voor in deze blog geef ik daarom zelf de volgende betekenis aan een angstvrij leven: een leven met of zonder angsten die je dagelijks leven niet zodanig beïnvloeden dat je er door gehinderd wordt.

Vroeger & de weg naar een angstvrij leven

Ik kan mezelf als kindzijnde niet anders herinneren dan een angstig meisje. ”Komt papa wel veilig op zijn werk zonder een ongeluk te krijgen?”, ”Komt mama veilig thuis nadat ze mij weg heeft gebracht?”, ”Wat nou als de juf mij stom vindt?”, ”Zijn mijn zussen wel veilig als ik met papa en mama op vakantie ga?” en ”Ik vind het eng om mijn vinger op te steken in de klas, dan kijkt iedereen naar mij en als ik iets doms of geks zeg lacht iedereen mij uit.”. En dan heb ik het over een leeftijd van 4 jaar toen deze gedachten al door mijn hoofd schoten. Ik vind het zelf bizar als ik terugdenk. Ik weet het nog zo goed wat er allemaal in mijn hoofd om ging vanaf die leeftijd, het heeft blijkbaar veel indruk gemaakt want anders zou ik het nu niet meer weten. Zo veel zorgen altijd.

Ik ben dus altijd al bang geweest. Bang dat iemand uit mijn omgeving iets zou overkomen, bang wat anderen van mij vinden, bang om te falen, bang om lage cijfers te halen, bang dat niemand trots op mij zou zijn, bang om in de spotlights te staan, niet alleen met het ov durven, een onbekende niet durven bellen, bang zijn voor bruggen, hoge gebouwen en liften… Een greep uit mijn oude angsten collectie. Gelukkig zijn dingen als bang zijn voor bruggen, hoge gebouwen en liften vanzelf gesleten en uiteindelijk verdwenen naarmate ik ouder werd. De angst dat iemand iets zou overkomen sleet ook naarmate ik ouder werd (is overigens nog steeds met mate aanwezig, maar dat vind ik niet raar), maar vooral de faalangst nam de overhand en werd steeds erger. Op de basisschool vanaf het jaar dat ik toetsen kreeg, in groep 5/6 dacht ik, groeide de faalangst ineens enorm en op de middelbare school was toch wel het toppunt bereikt. Ik leerde nachten door, werd ’s nachts overhoord door mijn ouders (en wist het allemaal) en leerde mij serieus te pletter. Vervolgens sliep ik niet meer omdat ik een angstaanvallen kreeg de hele nacht alleen maar kon huilen. Dit ging te ver en mijn ouders vonden dit te ver gaan. Zij hadden het idee om naar een psycholoog te gaan, maar wilde dat natuurlijk totaal niet als 14 jarige. ”Ik ben niet gek. Alleen mensen die niet sporen moeten naar een psycholoog”. Gelukkig ben ik uiteindelijk wél gegaan, want ik ging zelf ook inzien dat dit niet zo door kon gaan. Ik mag in mijn handjes knijpen dat de therapie die ik uiteindelijk kreeg bizar goed aansloeg, al duurde dat wel zo’n 2 jaar. Maar dat maakt niet uit, als je er uiteindelijk maar komt! Het is vechten, vallen, opstaan, opgeven, weer doorgaan en opnieuw vechten, maar dit is het 100% waard.

Vooral veel dankbaarheid

Dankbaar ben ik nog elke dag dat ik toen de kans heb gekregen om hulp te krijgen, dat mijn ouders mij altijd naar afspraken kónden brengen, meegingen als dat nodig was, dat mijn vader een flexibele baas, dat ik een psychologe heb getroffen waarmee het gelijk klikte… Ik besef mij heel goed dat niet iedereen zo’n situatie als deze treft. Door dit allemaal heb ik wel de kans gekregen om van mijn angsten af te komen! Vooral nu sinds een aantal jaren niet alles meer vergoed wordt in de geestelijke gezondheidszorg, is hulp niet meer weggelegd voor iedereen hier in Nederland, en dát vind ik héél erg. Geld,  het gaat al-tijd om geld. Het is om misselijk van te worden. Hulp moet je krijgen als je het nodig hebt, iedereen, en al helemaal in zo’n welvarend land als Nederland. Des te meer ik nu mijn handjes dichtknijp van dankbaarheid, ik een knoop in mijn maag voel als ik weer eens iets lees over een schrijnend geval met als gevolg dat ik mijn studie heb gekozen waarmee ik straks ook mensen kan helpen.

Persoonlijk | Mijn weg naar een angstvrij levenOh, en over dat ik vroeger bang was voor bruggen en grote hoogtes? Check de foto eens bovenaan deze blog. Hier sta ik op een hoogte van 2700 meter op een brug die boven de afgrond hangt. En weet je? Ik vond het fantastisch! Geen angst aanwezig, he-le-maal niets. Ik stond op deze ‘stairway to nothingness’ en de dingen die ik hierboven heb geschreven gingen door mijn hoofd. Ik voelde me ineens zo sterk en besefte me opnieuw dat ik eigenlijk zo gelukkig ben met wat ik heb, kan en wat ik allemaal al heb bereikt. Ik stond gewoon op een f***ing trap 2700 meter boven de grond, moest vertrouwen op de metalen constructie, had een uitzicht wat goud waard is en besefte me maar al te goed hoe mooi het leven is! Dit moment zorgde er voor dat ik inzag wat ik allemaal overwonnen heb. De faalangst, de onzekerheid en alles wat daarbij kwam kijken ben ik de baas. En de angst voor bruggen, liften en grote hoogtes? Die ook. Daar heb ik al aan lang geen last meer van hoor, maar als je hier hebt gestaan dan kan je het pas écht zeggen, hihi. Ik stond gewoon lekker te springen daar, haha. Daarom is deze foto mij ook zo dierbaar. Ik ervaar elke keer opnieuw dat magische speciale gevoel als ik ‘m terug zie. Het leven is mooi zo zonder die overheersende angsten. :)

Angsten zijn er om te overwinnen. Het is nooit te laat. Pak je kans met beide handen aan en vertrouw op jezelf. You can do it!

Ervaar jij angsten in je dagelijks leven? Doe jij hier iets aan of wil je hier iets aan gaan doen? 

27 Comments

  1. Wat ongelofelijk goed dat je nu van je angsten af bent/ze onder controle hebt. Dat lijkt me echt een overwinning. Ik heb ook irreëele angsten. Vuur(werk), diepe zwembaden… en als iemand het over luizen heeft, krijg ik niet alleen jeuk, maar leef ik twee weken in de overtuiging dat ik luizen heb. Voor de rest heb ik mezelf gelukkig redelijk onder controle!

  2. Wauw, wat een mooie en inspirerende blog! Het geeft me echt het gevoel “Als zij het kan, kan ik het ook”, want ook ik worstel nog met heel wat angsten en ben soms een kei in die uit de weg gaan ;) Mijn hoogtevrees heb ik zo goed als overwonnen door naar de top van de Empire State Building te gaan, maar sommige andere angsten zijn nog best wel aanwezig. Gelukkig krijg ik ook goede hulp, maar ik besef me maar al te goed hoe bijzonder dat eigenlijk in deze tijd nog is. Je bent een topper!
    Romy onlangs geplaatst…Zo volg je je hart! – in 4 stappen

  3. Wat een mooi en inspirerend artikel heb je geschreven, mijn complimenten! Wat fijn dat je ouders hulp voor je hebben gezocht en er voor je waren, en je een goede klik had met je psycholoog. Mede daardoor, en je eigen doorzettingsvermogen en kracht, heb je toch veel angsten overwonnen en daar maar je oprecht trots op zijn. Ik denk dat een leven zonder angst of angst gedachtes niet mogelijk is, ik denk dat iedereen wel angsten heeft en dat is ook normaal. Het word alleen moeilijk als het je dagelijks leven en je functioneren beïnvloed.
    Ik ervaar sinds klein meisje onder andere al veel angsten, maar hier is nooit iets mee gedaan. Rond mijn 21e heb ik uiteindelijk zelf hulp gezocht en nu 5 jaar later nog in behandeling. Wat jij zei, het is vallen en opstaan. Opgeven en weer doorvechten. Ik ben er nog niet, maar al wel veel verder dan waar ik begon. Bedankt voor het delen van jouw verhaal. Prachtige foto ook, ik vind hem echt kracht uitstralen!

  4. WoW, wat heftig dat je deze gevoelens had en wat mooi dat jij nu vanuit jouw ervaring hier anderen mee wilt helpen. Dit is zoiets moois. Wat je zegt: angst is iets wat iedereen heeft. En dat is maar goed ook want op die manier bescherm je je zelf tegen invloeden van buiten af. Maar angst kan inderdaad ook je leven beïnvloeden. En dan is het fout. Ik heb zelf ook angsten maar ben mij er wel bewust van dat alleen ik dit in de hand heb en dat ik diegene ben die dit in stand houd. Phoe…lastig dit hoor. Soms wil je zo graag maar dan lukt het niet vanwege dat gevoel wat je maar blijft houden. Dat is iets om te overwinnen.
    Aneta onlangs geplaatst…Mijn 6 blog ergernissen

  5. Wat heb je dit weer mooi omschreven Sandra, ik heb respect voor je!
    Anne onlangs geplaatst…Kokos cheesecake

  6. Wat een mooi persoonlijk artikel met een positief randje! Zo stoer dat je nu kan zeggen dat dit grotendeels achter je ligt. Ik heb de laatste tijd last van angsten, ik vind dat zo lastig. Ik ben vaak bang dat mij, of mijn dierbaren iets overkomt. Soms gaat het echt ver, maar ik weet niet zo goed hoe ik daar op zo’n moment mee om moet gaan..

  7. Wauw wat ontzettend fijn stuk Sandra. Ik vind het heel knap dat je je angsten (grotendeels) hebt overwonnen. Wat fijn ook dat je ouders je hierin zo goed konden opvangen. Ik merk inderdaad dat het voor heel veel mensen bijna niet te doen is om goeie hulp te krijgen. Er zijn tegenwoordig enorme wachtlijsten voordat je überhaupt hulp kunt krijgen. Eigenlijk belachelijk… Vooral misselijkmakend dat het gewoon om geld gaat. Heel goed van je een soortgelijke opleiding hebt gekozen! (:

  8. Mooi eerlijk stuk!

    Ik heb een aantal jaar geleden een tijd last gehad van zeer erge angsten (inclusief paniekaanvallen). En hoewel ik psychologie studeerde vond ik het toen ook heel moeilijik om te stap naar de huisarts te zetten. Uiteindelijk ben ik er met beta blockers vanaf gekomen (dus wel naar de huisarts geweest).. een pretje was het zeker niet…

  9. Wat een prachtige, symbolische foto! Sterk mens ben je! En inderdaad, het is verschrikkelijk dat geld áltijd prioriteit #1 zal zijn…
    Jessica J. onlangs geplaatst…Verkouden? Kleenex helpt!

  10. Wauw, wat heb je dit mooi geschreven! Ik herken je verhaal best wel, ik heb ook problemen gehad met angsten. Gelukkig gaat het nu heel goed, maar ik ben het zó met je eens dat iedereen de hulp zou moeten krijgen die nodig is. Ik vind het echt belachelijk dat mensen zo lang moeten wachten voor goede hulp! Hoe dan ook, ik vind het ontzettend knap dat je je verhaal met ons gedeeld hebt! <3
    Klaske onlangs geplaatst…Goedkoop boodschappen doen: 5 handige tips

  11. Super mooi geschreven!
    En die foto bovenaan vind ik zo tof!
    Ik heb heel erg hoogtevrees en een klein beetje last van faalangst, gelukkig niet zo heftig als bij jou! Wat fijn dat je het nu onder controle hebt gekregen!

  12. Zo goed dat je nu van je angsten af bent! Ik heb ook best wel veel angsten, al word ik er niet elke dag mee geconfronteerd. Ik ben nog steeds bang voor hoogtes bijvoorbeeld. In een lift zitten vind ik nu minder eng dan een aantal jaar geleden. Waar ik wel echt angst voor heb is alles wat met naalden, bloed, operaties. Dat soort dingen. En dat is best lastig. Ik hoop daar echt nog eens vanaf te komen.

  13. Pfff wat een stress heb jij (als jong kind al) gehad, zo naar dat dat zo overheerste. Ik heb nooit echt angsten zo heftig ervaren, behalve een week of twee tijdens de eindexamens op de middelbare school. Toen kon ik ook dagen- en nachtenlang alleen maar janken uit faalangst. Daar ben ik ook weer overheen gekomen en dat maak ik niet graag nog eens mee! Fijn dat jij ook je angsten zo te boven bent gekomen :)

  14. Wat een goed artikel zeg! Wel een lastig onderwerp en echt knap hoe jij dit heb op kunnen lossen voor jezelf.
    Roos | Elua Makamaka onlangs geplaatst…Where Will I Travel Tomorrow?

  15. Wat een mooie inspirerende blog. Een goede hoop dat ik ook ooit nog van mijn angsten af kom. Mijn aller grootste angst is slangen daarbij heb ik last van vliegangst, (Ook niet heel prettig als je van reizen houd) diepe zwembaden. Ener zijn nog wel een aantal dingen waar ik bang voor ben. Best nog wel wat als je er zo over nadenkt!

  16. Fijn dat je over je angsten heen bent gekomen! Mijn grootste angst is toch nog steeds het vliegtuig, ook al ben ik daar al drie keer in geweest. X

  17. als ik jouw blog zo lees en je foto’s zo zie zou ik dat dus echt nooooit bij jou bedenken. Gek hoe je dan misschien toch een ander beeld van iemand hebt he? Super dat je het hebt opgelost!

  18. Aah angsten zijn zo rot, als je te lang na denkt over alles wat er kan gebeuren dat zou ook niet leefbaar zijn. Fijn dat je er mee hebt leren omgaan! Die foto is inderdaad het ultieme gevoel van angstvrij :)

  19. Wat een mooie inspirerende blog heb je geschreven. Dankbaarheid is groots en ik ben mij hier elke dag heel bewust van.

    Fijn dat je er mee hebt leren omgaan, ik vind dit ontzettend knap.

  20. Ik vind dit een heel mooi artikel. Wat geef je voor advies aan iemand die bang is voor het leven en alle verwachtingen en verantwoordelijkheden die daarbij komen kijken?

  21. WAUW!! Mijn angsten/onzekerheid kwam vooral voort uit mijn hooggevoeligheid. Ik herken een heleboel dingen. Bij mij is een angststoornis ontstaan na een trauma maar inmiddels, na jaren, kan ik zeggen dat ik het heb kunnen afsluiten. Vertrouwen, loslaten, rust, mindfulness. En genieten van alle kleine dingen in het leven. Ik gun het iedereen.

  22. Wat een mooi artikel en een mooie foto! Ik denk toch dat ik daar wel eventjes met knikkende knietjes zou staan voordat ik kan genieten van het uitzicht!

  23. Wat een inspirerende woorden en die foto zegt echt alles! <3
    Ik weet verder ook niet zo goed wat ik moet zeggen, behalve dat ik het echt knap vind dat je het zo ver hebt geschopt met je angsten.

  24. Oh wat enorm goed dat je nu kan doen waar je vroeger angst voor had! Wat een mooie en eerlijke artikel. Respect! X
    Laura onlangs geplaatst…WINTERSE DAGEN

  25. Wat een gave foto: wauw!! En ja ik herken het. Ik was altijd een onzeker meisje met allerlei angsten. Niet extreem, maar puur uit onzekerheid wat later bleek dat ik sensitief ben. Sommige noemen het hooggevoelig; just give it a name.
    In periodes tijdens mijn studie had ik meer last en faalangst. Totdat ik voor de leeuwen werd gegooid op mijn laatste stage & ik het behaalde. Zo trots! Ook door meer openheid te geven over mijzelf leer ik steeds weer op mezelf te vertrouwen. Hoewel ik soms een aantal stapjes terug doe, voel ik in de put altijd een sprankel hoop. Momenteel zit ik in een lastig proces, maar ik weet dat ik er wel kom. En dat ik er mag zijn. Met en zonder angst!

  26. Wauw San, wat heb jij toch op jonge leeftijd al veel bereikt. Echt waar, ik vind het zo knap van je! Ook naar he dat je je op zo een jonge leeftijd al druk kunt maken om dingen. Ik had geen faalangst, maar was wel ontzettend verlegen en was altijd bang dat mensen me zouden uitlachen.
    Toevallig lees ik dit nu ook terwijl ik tegen een paniekaanval aanzit haha, dus ik ga maar even rustig ademhalen en angsten overwinnen!

  27. WAUW wat ben jij een kanjer zeg! Geweldig mooi en inspirerend, en knap dat je je zo bloot durft te geven! Herkenbaar ook, die faalangst. Gelukkig heb ik er nu, na hulp, geen last meer van :)

Geef een reactie

Your email address will not be published.

*

CommentLuv badge

© 2018 AroundSan

Theme by Anders NorenUp ↑